Auteurs
Ellen Ombre (1948, Paramaribo, Suriname) is de auteur van de verhalenbundels: Maalstroom (1992), Vrouwvreemd (1994) en Valse Verlangens (2000).
Over de problematiek rond ontwikkelingshulp schreef zij in 1996 Wie goed bedoelt, een autobiografisch reisverslag.
In 2004 verscheen de roman Negerjood in Moederland.
Haar uitgever: De Arbeiderspers.
Verschillende korte verhalen zijn in het Engels vertaald.
Via www.Radioboeken.eu is ze te beluisteren. American internet magazine publiceerde Flarden uit Maalstroom: www. WordswithoutBorders.com |
© Cliff San A Jong |
|
| Jit Narain (Jidt Narainsingh Baldewsingh, Livorno, Suriname, 1948) werd als kleinzoon van immigranten uit India geboren in Suriname. In 1969 ging hij naar Nederland om medicijnen te studeren, waarna hij in Den Haag huisarts werd. In 1991 keerde hij terug naar Suriname. Sindsdien leidt hij een polikliniek in Saramacca. Hij is een fel voorvechter van de emancipatie van het Sarnami, het hindoestaans Surinaams, en kreeg voor zijn verdiensten de Rahman Khan-prijs. Narain schrijft gedichten en teksten die voorgelezen kunnen worden, maar ook gezongen. Zijn gedichten weerspiegelen de geschiedenis en herinnering van Hindoestaanse immigranten in Suriname. Hij schrijft in het Sarnami en in het Nederlands en benadert zo vanuit verschillende perspectieven dezelfde verborgen geschiedenis van de immigrant. Hij debuteerde in 1977 met de bundel in Sarnami Dal Bhat Chatni (Rijst, gele erwten, chutney). Na zijn debuut volgden nog zes bundels, waarvan sommige tweetalig. In 2005 richtte hij de stichting Educatief Centrum ‘de Uitkijk”, afgekort SECU op en zette een multifuctioneel complex op zijn grond aan de Mr. P. Chandie Shawweg. Naast zijn praktijk, staat er een zwembad (Niraj), bibliotheek (SECU) en een internetcafe ten behoeve van scholieren en de bewoners van de omliggende gemeenschappen. Ook wordt er aan huiswerkbegeleiding gedaan; een kinderopvang ‘s morgens voor werkende moeders, die ‘s middags ook dienst doet als meditatie en aerobic centrum. |
© Jit Narain |
|
| Antoine de Kom (Den Haag, 1956) bracht een belangrijk deel van zijn jeugd in Suriname door. Hij is de kleinzoon van Maria Lelie, dochter van een Gorcumse kruidendokter en duivelbezweerder. Zij was gehuwd met de Haagse belastingambtenaar Arie Spuijbroek. Zijn andere grootvader is de felle Surinaamse nationalist en antinazist Anton de Kom, gehuwd met Nellie Borsboom, medewerkster bij Reuser en Smulders in koffie, thee en tabak. Bij uitgeverij Querido verschenen van antoine de kom de bundels Tropen (1991), De kilte in Brasilia (1995), Zebrahoeven (2001) en Chocoladetranen (2004). In 2008 verschijnt eveneens bij Querido zijn nieuwe bundel de lieve geur van zijn of haar. antoine de kom was jarenlang als psychiater werkzaam bij het Pieter Baan Centrum, de psychiatrische observatiekliniek van het Ministerie van Justitie in Utrecht. Hij is thans directeur zorg bij AMC de Meren Intensieve en Forensische Psychiatrie te Amsterdam. |
© Antoine de Kom |
|
| Celestine Raalte (Paramaribo, 1948) is dichter, schrijver, voordrachtskunstenaar en doet schooltheater. Zij heeft twee gedichtenbundels uitgegeven: Akwenda Streven en Ma Awitya. 'Mijn grote inspiratiebron zijn de oma's uit de volksbuurt waar ik als kind gewoond heb. Verder alle alleenstaande moeders die hard moeten werken om hun kinderen op te voeden.' Zij werd diverse keren gehuldigd, onder meer toen zij in 1997 de Kwakoe Award kreeg voor haar bijdrage aan de Surinaamse kunst. Zij verzorgt workshops op basisscholen, mavo en havo. Ze werkt mee aan het Studium Generale van de hogeschool te Rotterdam. In Amsterdam is zij bezig met de workshop Life Lines. Haar thema's zijn: de kracht van de vrouw, apartheid, hoop, liefde en alles wat haar raakt. |
© Celestine Raalte |
|
| Rappa (Paramaribo, 1954) is het pseudoniem van Robby Jonathan Parabirsing. Hij debuteerde in 1980 met Friktie Tories, een verzameling van humoristische en maatschappijkritische vertellingen. Andere werken van zijn hand zijn Opa Djannie en andere verhalen, Een vlek uit het verleden (1982), Silvy en Hexa en andere verhalen (1983), Fromoe Archie (1984), De Tapoe (1995), Verdwaald in het bos (1998), de bundel Nieuwe Friktie Tories (1999) en Een bloedige les (2000). In 2002 verscheen de Engelstalige verhalencollectie As a friend. Veel debutanten vinden bij Rappa's uitgeverij Ralicon een uitstekend klankbord. De uitgeverij heeft inmiddels een twintigtal publicaties in haar fonds. Om het lezen te stimuleren geeft Rappa een leesbrief uit, getiteld De stripbieb, waarin naast korte verhalen kritische, humoristische en cynische uitspraken zijn opgenomen. In het dagelijks leven is Rappa leraar Nederlands |
© Robby Parabirsing |
|
BUITENLANDSE AUTEURS |
|
Gerrit Komrij (Winterswijk, 1944) was de eerste Dichter des Vaderlands. Hij is een van de beste columnisten van Nederland, romancier, gevierd bloemlezer en vertaler, en een zeer enthousiasmerend bespreker van poëzie. Komrij is een kat in een Vreemd pakhuis zoals
zijn essaybundel uit 2001 heet. Nooit is de wereld vertrouwd of vanzelfsprekend, voor wie goed kijkt, is altijd wat verrassends te zien. 'Ik geloof niet dat ik een vent ben uit één stuk. Het is nogal rumoerig in mij'. Komrij, die sinds 1984 in Portugal woont en werkt, is ook een van de meest productieve schrijvers van Nederland. Sinds 1968 publiceerde hij bijna jaarlijks meerdere werken. Recent verschenen Komrij's canon in 100 gedichten (2008), De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten (2007) en Kakafonie (2006), een 'encyclopedie van de stront'. In 2005 publiceerde hij Eendagsvliegen (literaire dagboekfragmenten) en de poëziebundel Fata Morgana. |
© Serge Ligtenberg |
|
| Youssouf Amine Elalamy (1961, Marokko) wordt gezien als een van de meest veelbelovende schrijvers van Marokko. In zijn oeuvre staan de Marokkaanse identiteit en problemen die Marokkanen in het buitenland ondervinden centraal. Zijn verhalenbundel Tqarqib Ennab (Roddels) uit 2004 is het eerste boek dat volledig in darija is geschreven, het Marokkaanse dialect van het Arabisch. "Om te laten zien dat het een echte taal is, die leeft en creatief is," zei hij hierover in een interview met Trouw. Elalamy heeft drie romans op zijn naam staan, waarvan Les Clandestins (2000) in 2001 werd bekroond met de Prix Grand Atlas. In 2004 publiceerde hij een serie portretten van Marokkanen in Marokko (Miniatures). Behalve schrijver is Elalamy ook beeldend kunstenaar en docent stijl en media aan de universiteit van Kenitra. In Marokko hebben de scherpe analyses in zijn literaire collages geleid tot het censureren van zijn beeldend werk. Zijn romans zijn vertaald in het Arabisch, Engels, Spaans en Italiaans. |
© Winternachten |
|
| Putu Wijaya (Bali, 1944) is een van de bekendste schrijvers, dramaturgen en scenarioschrijvers van Indonesië en werkte vijftien jaar als journalist voor de tijdschriften Tempo en Zaman. In totaal heeft hij meer dan 30 romans, 40 theaterstukken, honderden korte verhalen en duizenden artikelen op zijn naam staan. In 1971 richtte hij het nog steeds internationaal succesvolle Teater Mandiri op, een experimenteel toneelgezelschap waar behalve acteurs ook ex-criminelen, analfabeten en studenten deel vanuit maken. In zijn korte verhalen wil Putu Wijaya de lezer shockeren en desoriënteren; in het gewone leven van gewone mensen plaatst hij naar eigen zeggen mentale tijdbommen. Surrealisme en absurdisme, humor en geweld vormen de pijlers van zijn verhalen. Wijaya’s werk is vertaald naar vele talen. Zijn roman Telegram, over een journalist bij een dagblad in Jakarta die problemen omzeilt door systematisch te liegen, verscheen in 1983 in het Nederlands. De verfilming van het boek was in 2001 te zien op het Rotterdams Filmfestival. |
© Serge Ligtenberg |
|
| Peter Snyders (Zuid-Afrika, 1939) groeide op in de Kaaprovincie in een Kaaps-Afrikaanstalig gezin. Op zijn zestiende schreef hij zijn eerste korte verhaal om een zakcentje te verdienen. ‘Om die pot aan de kook te hou’, ging hij echter werken als laborant. Ondertussen studeerde hij Engels, Afrikaans-Nederlands en muziekgeschiedenis. Snyders debuteerde in de jaren zeventig schoorvoetend met een inzending voor een poëziewedstrijd. Zijn eerste dichtbundel Brekfis met vier uit 1980 werd in 2005 opnieuw uitgegeven. Snyders schrijft verder toneel en songteksten. Hoewel hij ooit begon in het Engels, publiceert hij nu voornamelijk in zijn moederstaal, het Kaaps. Hij houdt ervan om te goochelen met diverse Zuid-Afrikaanse talen, “Ons speel met daardie taal,” zei hij daar ooit over. “Dié va ons wat Kaaps praat kan soms straight praat. Dié van ons wat straight praat, praat ook dikwels Kaaps. My poësie is straatpoësie, praatpoësie as jy wil, deel van die drama wat plaatsvind op straat.” |
© Winternachten |
|
| Asli Erdogan (Istanbul, 1967) studeerde computerwetenschappen en natuurkunde aan de universiteit van Bogazici. Tot 1992 werkte ze als natuurkundige in het European Nuclear Research Centre (CERN). Erdogan heeft twee jaar in Zuid-Amerika Engelse les gegeven, schrijft voor het tijdschrift Atlas en had van 1998 tot 2000 een wekelijkse column in de krant Radikal. Erdogan debuteerde met de novelle Kabuk Adam in 1994. Daarna kwamen de verhalenbundel Mucizevi Mandarin (1996) en haar tweede, zeer succesvolle, novelle Kirmizi Pelerinli Kent ( Stad in een rode cape) uit 1998. Deze broeierige roman speelt zich af in Rio. In 1990 ontving Erdogan de Deutsche Welle Preis voor één van haar ongepubliceerde korte verhalen. De belangrijkste thema’s in haar werk zijn o.a. het geweld tegen vrouwen, de situatie in gevangenissen en Koerdische rechten. |
© Winternachten |
|
Muzikanten |
|
| Izaline Calister is zangeres, componist en tekstschrijver uit Curaçao. Ze studeerde aan het Groningse Conservatorium, maakte deel uit van de groepen Jamesz, Pili Pili en de Duitse Dissidenten en heeft daarnaast haar eigen band. De zangeres combineert Afro-Antilliaanse muziek met jazz en zingt regelmatig in haar moedertaal, Papiamento. Haar beide soloalbums zijn grote hits in Curaçao en werden genomineerd voor een Edison. Ze maakte de CD’s Sono di un Muhé (2000), Mariposa (2002), Krioyo (2004), en in 2006 Kanta Hélele, die in dertig landen werd uitgebracht. Haar charismatische uitstraling op het podium heeft haar tot een ster gemaakt op het Caribische eiland Curaçao: ze werd er gekozen tot Tumba Queen in 2000 en het lied Sa Sa Na Awasa werd een nummer 1 hit. Op dit moment werkt ze aan een project met verhalen, die ze op muziek zet. In een periode van twee jaar werkt ze hiervoor samen met Winternachten. Het begon met een optreden in het festival Winternachten in Den Haag, werd voortgezet op de Nederlandse Antillen en Aruba in het voorjaar van 2007, kreeg een vervolg in Indonesië. Na haar optreden in Suriname sluit ze de periode af in januari 2009 in Winternachten in Den Haag. Ze wordt begeleid door Roël Calister (percussie) en Ed Verhoeff (gitaar). |
© Serge Ligtenberg |
|
 |
SKWALA
Van links naar rechts Eldridge Zaandam (percussie) Stewart Axwijk (vocals) , Ivor Mitchell (bassguitar)
Sonny Khoeblal ( keyboard) Glenn Texeira (lead guitar) |
|
