Auteurs festival 2010

Alida Neslo ( Paramaribo , 1954 ) is in België bekend van radio en televisie o.a. van het intussen klassieke kinderprogramma De Boomhut. Toch was dat lang niet haar enige bezigheid . Zij was o.a. directeur van DasArts , de internationale mastersopleiding ( research of theatre and dance studies ) van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten . Ook bij de Nieuw Amsterdam ( DNA ) , het oudste interculturele theatergezelschap van Nederland was ze directeur , en leidde tegelijkertijd de daaraan verbonden pre – theateropleiding en het door haarzelf opgerichte DNA-Lab . Op het podium werd ze ontdekt door de legendarische Vlaamse regisseur Tone Brulin , voor wie ze jarenlang werkte binnen het avant - gardistische internationale reisgezelschap TIE – 3 .
Brugfuncties liggen haar wel. Ze groeide op in Suriname , studeerde in Vlaanderen en in Senegal , woonde en werkte op 4 continenten . Ze was lid van de Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen Nederland ( CVN ) en ondervoorzitter van de Amsterdamse Kunstraad. Haar uitvalsbasis ligt nu in Suriname waar ze verder gaat met intermediëren tussen België , Nederland en de rest van de wereld .

© Patricia Tjon A Joe

John Elskamp ( Paramaribo, 1962) was vanaf zijn eerste kennismaking geboeid door de kracht die letters en woorden hebben en al op jonge leeftijd maakt hij verhalen op om zijn vrienden te amuseren. Als enig kind heeft hij altijd de ruimte gehad zich terug te trekken en zijn fantasie de vrije loop te laten. Na de middelbareschool (Vrije Atheneum; thans Hogedoorn Atheneum) bezocht hij het IOL, waar hij Nederlands en Scheikunde studeerde, maar besloot in 1988, na enkele reeds omzwervingen (zoals hij dat zelf beschrijft) beroepsmilitair te worden. Na zijn 2 maanden periode als rekruut, werd hij op 1 november 1988 toegelaten tot de Surinaamse Militaire Academie om de Basis Officiersopleiding te volgen.
Hij schrijft liever korte verhalen en weet zich geïnspireerd door korte-verhalen schrijvers als Dobru, Ruud Mungroo en Simon Carmiggelt. Verder is hij een science fiction freak en op zijn boekenrek kan je ook Isaak Asimov, Brian Aldiss en Frederick Brown vinden. Hij heeft drie bundels in de boekhandels, te weten Holland heeft ook takroesanie , Holland maakt mensen gek en Roodborstje. Behalve verhalen, schrijft hij ook muziek, toneelstukken en scripts voor films, documentaires. Hij verstaat een beetje van alle in Suriname gebezigde talen en kan zich goed uitdrukken in het Portugees en Spaans. De meeste mensen kennen John Elskamp niet. Dat is omdat hij korte verhalen schrijft en Surinamers zien jou pas voor “vol” aan als je een roman hebt geschreven. De meeste mensen kennen Dobru als dichter, maar weten niet eens dat hij een meesterlijke korte-verhalen schrijver was. Als kleine jongen heeft John Elskamp toneel met de bekende heer Emelio Windzak gespeeld en had zelf twee keer de hoofdrol in een kersttoneel. Na de dood van deze talentvolle mentor (speelt als de grootvader van Borger op Coronie in “Wan Pipel”) heeft John niet meer aan toneel gedaan en heeft met lede ogen moeten toezien hoe toneel verviel tot goedkoop volksvermaak, vol met platvloerse humor en “baka bini” onderwerpen.

Tessa Leuwsha (Amsterdam, 1967) woont en werkt sinds 1995 in Suriname. Ze volgde een opleiding toeristisch management en studeerde Engels in Amsterdam. Ze begon haar schrijfcarrière met het Reishandboek Suriname (1997), tegenwoordig Wereldwijzer Suriname . In haar literair werk staan de gevolgen van kolonialisme en emigratie centraal en het samenleven van verschillende culturen. In 2005 verscheen haar debuutroman de Parbo-blues , waarin een jonge vrouw vanuit Nederland naar Suriname reist om het verleden van haar vader te achterhalen. Ze tracht zich daarmee inzicht te verschaffen in zijn verwarrende positie in het Amsterdamse gezin. In 2009 verscheen Solo, een liefde . Twee jonge geliefden in de nadagen van het koloniale Suriname proberen via hun beroep hun armoedige, door het verleden bepaalde milieus te ontstijgen. In hun ambitie dreigen ze elkaar te verliezen. Beide romans werden goed ontvangen en genomineerd voor literaire prijzen. Tessa Leuwsha schrijft tevens verhalen en boekrecensies en nam deel aan diverse literatuurfestivals. Daarnaast is ze voorzitter van de stichting Lezen en Schrijven die de bevordering van literatuurbeleving onder jongeren beoogt. Als consulair maatschappelijk werkster in Paramaribo bood ze jarenlang ondersteuning aan gedetineerden.

© Tessa Leuwsha

Cynthia Mc Leod (Paramaribo, 1936 ) werd geboren als Cynthia Ferrier ; zij is een dochter van Johan Ferrier , de eerste president van Suriname.In 1986 keerden de Mc Leods terug naar Suriname en in 1987 verscheen haar debuut “Hoe duur was de Suiker?” bij uitgeverij Vaco. De eerste druk was binnen enkele weken uitverkocht en Cynthia Mc leod werd op slag de meest bekende schrijfster in Suriname. Deze historische roman over de suikercultuur in de 18e eeuw werd later opnieuw uitgegeven door de Nederlandse uitgeverij Conserve. Al gauw verschenen er ook andere historische romans van haar. Mc Leod deed ruim vijf jaar intensief onderzoek naar Elisabeth Samson , een vrije negerin wier naam prominent in grote historische werken over Suriname voorkomt, omdat ze wilde trouwen met een blanke man, wat in Suriname van de eerste helft van de 18e eeuw verboden was. De resultaten van dit onderzoek werden eerst als studie uitgegeven door de Faculteit Culturele Antropologie van de Universiteit van Utrecht . Vervolgens bestudeerde Mc Leod nog eens acht jaar de sociale structuur en het maatschappelijke leven uit die periode, hetgeen haar in staat stelde Elisabeth als rijke vrije zwarte goed te plaatsen in deze samenleving die gekenmerkt werd door vooroordelen en blanke suprematie. Dit alles komt prachtig tot uiting in de roman: "De Vrije negerin Elisabeth, gevangene van Kleur.”

Iman Humaydan (Libanon, 1956) brak in 2007 internationaal door met haar debuutroman B as in Beirut . Het verhaal wordt verteld door vier verschillende vrouwen die moeten leren leven met de gevolgen van de burgeroorlog. Het meest indringend is het verhaal van Warda, die gek wordt van verdriet en schuldgevoel omdat haar vader is omgekomen bij een bomaanslag en die vervolgens ook nog haar dochtertje verliest. In haar tweede boek Wild Mulberries (2008) beschrijft Iman Humaydan Younes het leven in een klein Libanees dorpje in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon Sarah is een jong meisje dat droomt van een betere toekomst en een ontmoeting met haar moeder, die haar dorp en de patriarchale regels die daar heersten ontvluchtte toen Sarah nog klein was. Iman Humaydan Younes groeide ook op in een klein Libanees dorpje maar in een tolerante familie. Ze studeerde sociologie in Beiroet en is werkzaam als onderzoeker, journalist en als milieu- en mensenrechtenactivist.

© Winternachten

Bas Heijne (1960, Nijmegen) behoort tot de beste essayisten van Nederland. Hij levert een belangrijke bijdrage aan het maatschappelijk debat en brengt veel onverwachte inzichten aan het licht, maar ook twijfels en pijnlijke dilemma's. Heijne schrijft behalve essays ook verhalen en toneelstukken en is columnist van NRC-Handelsblad. De vraag waar de Nederlander zijn identiteit aan ontleent en welke gevolgen dit heeft voor de huidige maatschappij, vormt een belangrijk thema in zijn werk. In Harde Liefde (2009) vraagt Heijne zich af waarom zoveel Nederlanders ontevreden zijn en tegelijkertijd trots willen zijn op hun land. Onredelijkheid (2007) beschouwt de nieuwe behoefte aan identiteit in Nederland en de betekenis en waarde van een eigen identiteit met duidelijk omschreven regels. Heijne studeerde Engelse Taal- en Letterkunde en vertaalde werk van onder andere Evelyn Waugh, Joseph Conrad en E.M. Forster. In 2005 ontving hij voor Hollandse Toestanden de Henriëtte Roland Holst-prijs. Heijne was in 2008 presentator van de 21ste editie van het VPRO-programma Zomergasten.

© Winternachten

Yasmine Allas (Somalië, 1967) vluchtte in 1985 naar het buitenland en belandde in 1987 in Nederland. Aanvankelijk was het haar ambitie om actrice te worden, maar inmiddels is ze vooral bekend als schrijfster. In haar nieuwste roman, Een nagelaten verhaal , beschrijft ze een jonge vrouw die, op uitnodiging van een documentairemaker, na 23 jaar voor het eerst terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land is verwoest en er weinig meer van haar verleden te zien is. Allas mengt zich regelmatig in het publieke debat in Nederland. Haar boek Ontheemd en toch thuis (2006) is een verzameling essays over het leven in multicultureel Nederland die eerder in de Volkskrant verschenen. Allas neemt hierin geen blad voor de mond en weet de vinger vaak op de zere plek te leggen. Godsdienstfanatisme is in haar ogen de splijtzwam van de samenleving en dient bestreden te worden. Maatschappelijke misstanden spelen al een rol in haar werk vanaf haar debuutroman Idil, een meisje (1998). Hierin beschrijft ze het zware leven van een meisje in Somalië en stelt ze vrouwenbesnijdenis aan de kaak.

Bernice Chauly (Georgetown, Penang, Maleisië, 1968) is a Maleisische schrijver, dichter, fotograaf en leraar. Ze studeerde onder andere Engelse literatuur aan de unversiteit van Winnipeg in Canada. Ze publiceerde twee dichtbundels, die zeer goed werden ontvangen: going there and coming back (1997) en The Book of Sins (2007). In 2007 verscheen ook een verzameling korte verhalen, lost in KL . Haar proza en poëzie zijn persoonlijk getint. Chauly schrijft zowel in het Engels als in het Maleis. Ze was werkzaam als journalist, uitgever, redacteur, publiceerde over reizen en eten, en heeft ook geschreven voor film en toneel. Bernice Chauly is een gepassioneerd verhalenvertelster, en houdt zich bezig met onderwerpen als marginalisatie, mensenrechten en identiteit. Haar onderzoeken naar vluchtelingen, AIDS, prostitutie, inheemse volkeren en volkscultuur verwerkte ze in fotografie, monologen, toneelstukken en films. Haar werk is verschenen in veel internationale en regionale verzamelwerken. Op dit moment schrijft ze een persoonlijke geschiedenis, Growing Up with Ghosts, als onderdeel van haar Masters studie Engelse literatuur en Creative writing. Daarin beschrijft ze het verhaal van haar Chinees-Punjabi voorouders: een historisch verslag van de diaspora van haar familie, geschreven in vijf 'stemmen'. Ze is een eraren 'performer', en organisator van literaire evenementen in Kuala Lumpur.

© Winternachten

Reggie Baay studeerde Nederlandse taal- en letterkunde in Leiden, met bijvakken in sociologie, psychologie, filosofie en Bahasa Indonesia. In 2005 publiceerde hij de verhalenbundel De ogen van Solo , de geschiedenis van een vader verteld door een zoon, pijnlijk en ontroerend, over migratie en ontworteling. In 2008 verscheen De njai; Het concubinaat in Nederlands-Indië. Een studie over de geschiedenis van de Indische ‘oermoeder', de inheemse concubine van de Europeaan in het koloniale Nederlands-Indië. Het boek bracht zeer veel teweeg en mag taboedoorbrekend worden genoemd. Al binnen twee weken na verschijning moest het dan ook worden herdrukt. Inmiddels is de vijfde druk van het boek verschenen. Voor Toneelgroep De Appel schreef Reggie Baay een monoloog over zijn gemengde Nederlands-Indonesische identiteit.

Artiesten

© Ruth San A Jong

De Sociaal Culturele Vereniging Paremuru is opgericht op 29 september 1995 te Paramaribo.
Deze vereniging stelt zich ten doel de bewustwording voor het behoud van de Inheemse cultuur bij de Surinaamse bevolking in het algemeen en bij de inheemsen in het bijzonder te stimuleren.
Dit tracht zij te bereiken door middel van het beoefenen van de oude Karaibse-Arowaakse zang en dans, vervaardigen van kleding/sieraden en het op verzoek verzorgen van workshopss omtrent de inheemse cultuur. Paremuru ontleent haar naam aan een plant met grote stekelachtige bladeren die rode bessen draagt en betekent ook in het Karaibs “Paramaribo”. In haar twaalfjarig bestaan heeft de vereniging vier muziekcd's uitgebracht en heeft ook internationale optredens op haar naam staan, waaronder in : Nederland, België, Guadeloupe, Trinidad en Tobago, Guyana en Frans Guyana.